ریزش پر در طیور (نه پوست اندازی طبیعی) می تواند شاخص مهمی از مشکلات گله باشد. شناسایی سریع علت ریزش پر می تواند به بهبود سلامت گله شما کمک کند.
از دست دادن بیش از حد پر می تواند منجر به موارد زیر شود:
صدمات، عفونت یا کبودی گوشت در معرض
کاهش تولید تخم مرغ
افزایش مصرف خوراک و تبدیل ضعیف خوراک.
نوک زدن عاملی است که باعث ریزش پر می شود
نوک زدن و کشیدن پر می تواند یک رفتار آموخته شده باشد و معمولاً نتیجه 1 یا چند عضو گله است که این رفتار را از خود نشان می دهند.
نوک زدن شدید پر می تواند به دلایل زیر باشد:
ازدحام بیش از حد
مشکلات روشنایی
تغذیه ضعیف
عدم غنی سازی محیط زیست
اختلافات سرزمینی یا رفتار تهاجمی برخی از اعضای گله.
اگر فقط تعداد کمی از پرندگان دچار ریزش پر شوند، احتمالاً رفتار سرزمینی دلیل آن است. برای تعیین اینکه آیا برخی از پرندگان بیش از حد پرخاشگر هستند، گله را مشاهده کنید.
پرندگانی که باعث ایجاد مشکل می شوند را برای چند هفته حذف کنید. اگر با این کار مشکل برطرف نشد، ممکن است نیاز به حذف دائمی باشد.
همچنین میتوانید غنیسازیهایی مانند یونجه یا ریسمان برای تغییر جهت نوک زدن نامناسب فراهم کنید.
کانیبالیسم یا همنوع خواری یکی دیگر از روش های ریزش پر است
همنوع خواری اغلب می تواند نتیجه نوک زدن شدید پر باشد. پرندگان زخمی با زخم های باز و گوشتی (اغلب در اطراف ناحیه دریچه) نوک زدن بیشتری را جذب می کنند که منجر به همنوع خواری می شود.
خرید مواد منقار بریده شده احتمال نوک زدن پر و آهمنوع خواری را کاهش می دهد، به خصوص اگر مشکلات مربوط به روشنایی، تراکم جوراب و تغذیه اصلاح شده باشد.
محیط و استرس
عوامل محیطی که باعث ناسالم شدن یا استرس پرندگان می شود می تواند منجر به از دست دادن پر شود.
کمبود غذا و آب شایع ترین علت از دست دادن پرهای ناشی از استرس در طیور است. خوراک کپک زده یا رژیم غذایی که متعادل نیست نیز می تواند باعث پوست اندازی شود. فقدان آب خنک و تمیز، حتی برای مدت کوتاه، میتواند باعث ورشکستگی پرندگان شود.
استرس و عوامل محیطی آسیب زا باعث ریزش پر شدید می شود :
برای شناسایی هر گونه بیماری احتمالی، پرندگان خود را مشاهده کنید
به طور مرتب انگل های خارجی مانند شپش و کنه را بررسی کنید
آب و هوای کنترل شده با درجه حرارت را فراهم کنید و از شدت گرما یا سرما اجتناب کنید
سوله ها را به اندازه کافی تهویه کنید تا تجمع آمونیاک کاهش یابد
بستر را خشک نگه دارید و در صورت لزوم تعویض کنید
با حصار کشی کافی و قفل کردن پرندگان در شب از دسترسی شکارچیان جلوگیری کنید
با استفاده از مهار و حمایت مناسب، پرندگان را بی سر و صدا نگه دارید
برای جلوگیری از ریزش پر در مرغ ها در طول جفت گیری، پنجه ها و خارهای خروس را کوتاه کنید.
سایش ناشی از مالش با سایر پرندگان یا محیط اطراف را می توان از طریق:
مواد جایگزین قفس
از بین بردن تمام سطوح زبر و تیز
درمان بیماری ریزش پر در جوجه های گوشتی
پرنده بیمار یا قربانی را جدا کنید و زخم ها را با درمان ضد عفونی کننده درمان کنید. زخم را با رنگ ، رنگ کنید – نه با رنگ قرمز زیرا نوک زدن بیشتر را جذب می کند. در صورت نیاز با دامپزشک خود تماس بگیرید.
پس از بهبودی، پرنده آسیب دیده را با احتیاط دوباره به گله معرفی کنید. برای اطمینان از تکرار نشدن نوک زدن گله را زیر نظر بگیرید.
نتیجه گیری :
پرهای مرغ نقش بسیار مهمی در محافظت و عایق بودن بدن دارند. از دست دادن بیش از حد پر باعث می شود که احتمال آسیب به گوشت در معرض آسیب بیشتر شود که منجر به عفونت یا کبودی بافت ها می شود. علاوه بر این، از دست دادن بیش از حد پر می تواند منجر به نیازهای مصرف انرژی بیشتر برای حفظ دمای بدن شود. در نتیجه، پرندگانی که از دست دادن بیش از حد پر دارند، اغلب برای تولید انرژی لازم برای جبران گرمای از دست رفته از نواحی در معرض، نیاز به خوراک بیشتری دارند.
این شرایط همچنین می تواند بر تبدیل خوراک تأثیر منفی بگذارد و منجر به هزینه های خوراک بیشتر شود. بنابراین جلوگیری از از دست دادن بیش از حد پرها می تواند تأثیر مهمی بر سلامت و سودآوری گله داشته باشد.
منبع :
